اغلب كودكان تمايل بسيار به تماشاي تلويزيون نشان مي‌د‌هند، چرا كه تلويزيون آن‌ها را تنبيه نمي‌كند، برايشان لذت و هيجان به همراه دارد، آدم‌ها و مكان‌هاي تازه‌يي را در معرض ديد آن‌ها قرار مي‌دهد و به نوعي در خانواده نقش همبازي آن‌ها را در تنهايي ايفا مي‌كند.

اما همين تلويزيون در خانواده باعث مي‌شود كه كودكان ديرتر بخوابند؛ دچار بيماري‌هاي مختلف چون چاقي و فشار خون بالا شده و در مواردي حتي با افت تحصيلي مواجه شوند.

***

به گزارش خبرنگار سرويس تلويزيون ايسنا، 16آذر ماه امسال مصادف است با روز جهاني كودك و تلويزيون؛ روزي كه اغلب شبكه‌هاي تلويزيوني حجم بالايي از آنتن خود را به برنامه‌هاي كودك و نوجوان اختصاص داده و بدين ترتيب سعي دارند به نيازها و به ويژه علاقمندي‌هاي مخاطبان كودك و نوجوان خود كه اتفاقا از پرو پا قرص‌ترين بينندگان تلويزيوني هم هستند، پاسخ گويند.

اما آن چه پيش و حتي بيش از پاسخگويي به نيازهاي مخاطب اهميت دارد، نحوه و علت برقراري رابطه كودكان با اين جعبه جادو است؛ رابطه‌اي كه در مواردي به دوستي «خاله خرسه» تبديل شده و مضرراتي را هم به همراه دارد.

** تلويزيون؛ پرستاري براي كودك

بسياري از والدين به جهت اين كه وقت كافي براي بازي و كندوكاو با كودكان ندارند، از تلويزيون به عنوان پرستار كودك بهره مي‌گيرند. اين در حالي است كه پژوهش‌ها نشان داده‌ كه تلويزيون بر روي افراد، خواه نا خواه تاثيرگذار است؛ به عنوان مثال كودكاني كه شاهد ارتباط خشن يا بر عكس محترمانه افراد، در تلويزيون هستند، دقيقا همان را خواهند آموخت.

«ويلبر شرام» يكي از نظريه پردازان ارتباطات نيز با تائيد چنين مطلبي مي نويسد: بسياري از مادران، تلويزيون را به خاطر كمكي كه به آنها مي‌كند، ستايش مي‌كنند.

** تلويزيون؛ خوراك فكري و روحي كودك

والدين با آگاهي از تاثيرگذاري تلويزيون در روند رشد و تكامل شخصيت كودكان، نبايد تلويزيون و كودك را به حال خود واگذارند؛ بلكه بايد با اطلاع از كم و كيف برنامه‌ها، خوراك فكري و روحي قابل قبولي را براي فرزندان خود مهيا سازند و كودكان را از ديدن برنامه‌هايي كه آكنده از خشونت و ديگرآزاري و مسايلي كه دنياي كودكان را آلوده مي‌ كند، است، باز دارند.

والدين بايد كودكان خود را براي ديدن مدل‌ها و الگوهاي سالم برنامه‌هاي تلويزيوني ، تشويق و ترغيب كنند و در ضمن ديدن برنامه‌هاي تلويزيون، كودك را با دنياي واقعي نيز آشنا سازند.

تلويزيون فعاليت‌هاي ذهني كودك را كاهش نمي‌دهد و فقط وقت آزاد او را مصرف مي كند، نه وقت مطالعه‌اش را. تنها عاملي كه در تلويزيون ممكن است نا مساعد باشد مربوط به تكاليف درسي كودكان است؛ يعني هنگامي كه برنامه‌اي جالب از تلويزيون پخش مي شود مشكل است كه كودك حواسش را جلب تكاليفش كند.

در اين جاست كه والدين بايد بتوانند اقتدار خود را نشان دهند و در اين جاست كه مي توان گفت: يا تلويزيون خود را منطبق با خانواده كند يا خانواده خود را با تلويزيون منطبق سازد.

** تلويزيون؛ دست‌يافتني‌ترين دريچه به دنياي افراد بالغ

بعضي از محققان معتقدند كه كودك با ديدن تلويزيون زودتر از موعد، قدم به دنياي بزرگترها مي گذارد و اين امر اضطراب ايجاد كرده و احساس ناامني و اغتشاشات روحي ديگري را در كودك به وجود مي‌آورد؛ زيرا تلويزيون خيلي زود پرده از پيچيدگي شرايط خانوادگي، اجتماعي و انساني بر مي دارد.

و اين گونه است كه شرام مي گويد: تلويزيون دست يافتني ترين دريچه به دنياي افراد بالغ است.

** تلويزيون؛ رقيبي براي تكاليف درسي كودك

«بندورا» يكي از نظريه پردازان روان شناسي يادگيري معتقد است كه رسانه ها از جمله تلويزيون بسيار آموزنده هستند؛ اما مي توانند بسيار مخرب نيز باشند. بزرگترين تاثير مخرب رسانه ها به ويژه سينما و تلويزيون ايجاد پرخاشگري است.

آنچه كه دانش آموزان در منزل از تلويزيون مي بينند به طرز قابل توجهي روي رفتار و قضاوت ارزشي آنها تاثير مي گذارد. تعدادي از معلمان مشاهده تلويزيون در منزل را رقيب نوشتن تكليف و خواندن دروس مي دانند. بعضي از آنها مشاهده تلويزيون را غير قابل اجتناب دانسته و به دنبال يا فتن راه هايي جهت استفاده از قدرت آن براي رسيدن به اهداف آموزشي مي باشند.

با اين حال والدين نبايد به بهانه اين كه «بچه برو درست را بخوان!» كودكان را از ديدن تلويزيون منع كنند؛ در پژوهش‌هاي مركز تحقيقات صداوسيما آمده، اين منع كردن باعث نمي‌شود كه كودكان نمره خوبي را در درس كسب كنند. امثال اين والدين عدم موفقيت فرزندانشان در امتحان را به تلويزيون و ديگر رسانه‌ها نسبت مي‌دهند و به قول «شرام» والدين تلويزيون را سپر بلايي مي‌كنند كه غفلت هاي انجام گرفته چه از طرف خود و چه از طرف فرزندانشان را تا حدودي موجه سازند.

** تلويزيون؛ پاداشي براي فرزندان

والدين نبايد نسبت به وجود تلويزيون در خانه بي‌اعتنا باشند. بلكه بايد بر برنامه‌هاي تلويزيوني نظارت و كنترل داشته باشند و ديگر اين كه بايد كودكان را مقيد به ديدن آن چه به خود آن‌ها تعلق دارد سازند. برنامه‌هاي تلويزيون براي بيشتر خانواده‌ها نوعي تغييرات و عادت‌ها را ايجاد مي‌كند؛ مثلاً بعضي از افراد ساعات كار خود را براي تماشاي تلويزيون هنگام صرف غذا تغيير داده‌اند. و يا مادر خانواده به هنگام پخش يك برنامه جذاب يك غذاي حاضري را فراهم مي سازد كه بتواند به موقع آن برنامه را ببيند، هم‌چنين در حين تماشاي تلويزيون مصرف تنقلات افزايش پيدا مي‌كند.

***

بر اساس اين گزارش ايسنا، تلويزيون در اكثر موارد سرگرم مي‌كند و گاهي آموزش مي‌دهد؛ اما نبايد از آن به عنوان وسيله‌اي براي آرام نگهداشتن و ساكت كردن بچه‌ها استفاده كرد. تعدادي از والدين تماشاي تلويزيون را پاداشي براي فرزندان خود تلقي مي‌كنند كه به عنوان مثال در صورت انجام دادن تكاليفشان و يا كارهايي كه به آن‌ها محول مي‌شود اين پاداش را دريافت مي‌كنند.

تلويزيون نيز سالي يك بار و به مناسبت روز جهاني كودك و تلويزيون به تمام بچه‌ها برنامه‌هاي كودك پاداش مي‌دهد؛ پاداشي كه قبول تمامي ساعات آن هم براي يك روز در سال، به نظر نمي‌رسد با ضرري همراه باشد.

منبع:http://www.isna.ir/Main/NewsView.


 

نوشته شده توسط جلالی در پنجشنبه پانزدهم آذر 1386 ساعت 0:50 موضوع مطالب خواندنی برای اولیاء عزیز | لینک ثابت